नव्या वर्षाची नवी डायरी
पानं सगळी करकरीत कोरी
वर्ष नवे संकल्प नवे
विचार नवे काव्य नवे
लिहू म्हटलं त्यावर काही
जे सगळ्यांना हवे हवे
जापनीज मनेजमेंट मधले
५ एस होते कुठेतरी डोक्यात
म्हणून पहिल्याच पानावर अक्षर लिहिले
" अडगळ"
अन क्षणभर त्याकडे बघत राहिले.
शब्द तसा काना,मात्रा आणि वेलांटीही नसलेला
पण अर्थ-चित्र-आठवणीनी फेर धरलेला.
शब्दकोशात अर्थ साधा सोपा.
नको असलेले, जागा अडवून बसलेले
कालबाह्य, उपयोग मूल्य नसलेले
असं बरंच काही....
डोळ्यांसमोरचे चित्र मात्र भारीच सुंदर
आजोळच्या घरातली ती अडगळीची खोली.
तिथला तो धुळकट गंध
उन्हाच्या कवडशात चमकणारी कोळीष्टक.
तिथ सापडलेली रिबीन आणि आकडा
फुटलेली पाटी अन पेन्सिलचा अर्धा तुकडा.
एकेक वस्तूच्या शंभर आठवणी
शाळेतले दिवस, अभ्यास आणि मैत्रिणी.
क्लासमध्ये शिक्षक जेंव्हा शिकवत होते
जापनीज मनेजमेंट मधले 5 एस टेक्निक
'सेईरी' म्हणजे अडगळ आधी फेकून द्या
पुन्हा पुन्हा म्हणत होते.
म्हटलं मनाशी खरंच एकदा
काढून टाकू सगळीच अडगळ.
मनाला काजळी आणणारी
स्वार्थी, निराशावादी विचारांची अडगळ
समाजातील भ्रष्टाचार, जातीयवाद,
अन दहशतवादाची अडगळ.
पैशाच्या लोभापायी नातं विसरणारी
घोटाळे घडवणारी आर्थिक अडगळ.
माणुसकीला काळिमा फासणारी
सामाजिक अडगळ.
वरवर पाहता सर्व स्वच्छ झाले
अडगळीचे ढीग मात्र तसेच राहिले
कारण फेकून दिलेल्या अडगळीचे काय करायचे
हे मात्र शिक्षकांनी नव्हते शिकवले.
तेवढ्यात एक कल्पना सुचली.
" अडगळ" मधला 'अ' पुसला
क्षणात कॅनव्हास मोठा झाला.
मग आपुलकीचा गळ टाकून
उरलेला गड जिंकला.
मनाच्या आभाळात आता सगळे
कसे निर्मळ आणि नितळ.
अगदी जसा आजोळच्या घरात
झिरपणारया कवडश्यातला सूर्यकिरण!
