त्या स्वरातलं माधुर्य
जाणवलं कितीदा तरी
जाणवलं कितीदा तरी
सहज बोलताना
निर्मळ हसताना
नातवंडाना लटके रागवताना
क्लासमध्ये शिकवताना
स्वर-शिल्प उभारताना
अनवट राग आळवताना
पण कालच्या मैफिलीत
होता फक्त अमूर्त स्वर.
अन एकेका स्वर लडी मधून
घडत होत सुंदर स्वर मंदिर!
वाटलं जगात या क्षणी
एकच शाश्वत सत्य
तो म्हणजे फक्त हा "स्वर"
शुद्ध...नितळ...सात्विक...
अस्तित्वाच्या जाणिवा
विसरून टाकणारा...
पारलौकिकाचा स्पर्श
झालेला दैवी "स्वर".
मनात आलं, कशासाठी करायचा
अनवट रागांचे रागनियम
लयकारीचे गणित
सरगम ओळखण्याचा अट्टाहास?
मला या स्वरातले निखळपण कळले आहे
मी या स्वरापर्यंत पोहोचते आहे
मी हा स्वर माझ्यामध्ये अनुभवते आहे
अन कदाचित मीच हा "स्वर" झाले आहे.
