विभागातले Rank One होते.
प्राध्यापकांबद्दल तेंव्हा आदर वगेरे वाटायचा
lecture attend करण्यात प्रामाणिकपणा असायचा
बुक बँकेची पुस्तकं मिळवण्यासाठी
सगळे आटापिटा करायचे
liabrary मध्ये बसून notes काढणारयाना
हुशार-बिशार मानायचे.
परीक्षेत answer -paper ला लावलेल्या
supplements च्या संख्येला महत्व होते
"विना सहकार नही उद्धार"
हे तत्व सरसकट मान्य होते.
college मधले elections म्हणजे
प्रचंड धमाल असायची.
जिंकलेल्या president ने दिलेली
सिनेमा पार्टी great वाटायची.
मुले-मुली आपसात अंतर ठेऊन असत
मुली सारख्या खुसू-खुसू हसत
तर मुले कट्ट्यावर बसून
त्यांच्यावर comments करत.
mall multiplex branded गोष्टींची
ओळख सुद्धा नव्हती
साधा वडा-पाव ही देखील
चैनच होती.
रांगेत उभे राहून सिनेमाची तिकिटे
काढण्यात काही अडचण नव्हती
"first day first show " पाहणे
ही आनंदाची परिसीमा होती.
college मध्ये आतासारखी fashion parade नसायची
थोडी smart राहणी ही आगाऊगिरी मानायची
साध lectrure बंक करण्याला गुंडगिरी म्हणायचे
पकडले गेले तर parents ला निरोप जायचे.
graduation होता-होता मुलीना चहा-पोह्याचे वेध लागायचे
तर मुलांचे पटकन नोकरी मिळवण्याचे plan असायचे.
पगाराच्या package चे फारसे attraction नव्हते
पण Bank LIC वाले थोडे भाव खाऊन असायचे.
एकूणच अभ्यास- करिअर बाबत
सगळे अल्पसंतुष्ट असायचे
CA ICWA करणाऱ्यांबद्दल
मात्र सहानुभूती बाळगायचे.
अशा साध्याश्या जगातली
साधीशी आपली मैत्री
टिकून राहणार याची
होती मनापासून खात्री
e -mail - facebook - chatting नाही
फोन मोबाईल वर संपर्क नाही
तरीही इतक्या वर्षानंतर भेटण्याची
सर्वांची धडपड अगदी सही सही !!!
