तो कोसळतोय बाहेर
सहस्त्रधारानी...
झाडांवर पानांवर
रस्त्यावर छपरावर!

त्या गूढ़ अगम्य
आकाशाशी
जुळतय काही
क्षणाधार्त!

झिरपतोय आता
तो हळूहळू
खोल आत
सोलुन काढलीय त्यान
काळजावरली
निबर झालेली कातडी

कोवळ काही आता
अंकुरेल तिथ सहज...

इतक्या वर्षांच्या

अनुभवांच
सावध शहाणपण
धुवून टाकलय लख्ख

नव्यान बघावस

वाटतय आयुष्य
वेड्या भाबड्या नजरेन्
पुनः एकदा...