नातं मायलेकीचं ....

दुधात साखर विरघळ|वी तसं
कुटुम्बात आपलं स्वतंत्र अस्तित्व
पुसून टाकण्याऱ्या पिढीतली
माझी आई.
कष्ट अणि काटकसर ही तारांबळ सांभाळत
शांत आणि समाधानी रहाण्याची
किमया तिला साधली.


वयाच्या प्रत्येक टप्प्यावर
आई मला वेगवेगळी वाटली.
तिच्या माझ्या नात्याचं पोत न्याहाळतांना
मी तिला माझ्या कवितेत शोधली.


बाळपणी आई सर्वस्व वाटली.
माझे तान्हेपण तिच्या संरक्षक ओटीत ठेवलेली.
मऊसुत गोधडीची उब त्याला अलगद वेढलेली.


पुढे शाळेत पाउल पडलं, तिचं बोट सोडतांना
काळीज भित्र्या सशागत झालं
मग शाळ| आवडायला लागली.
प्रत्येक छोटी छोटी गोष्ट
आईला सांगण्याची ओढ़ वाढली.


पुढचं पाउल वरच्या वर्गात.
माझं क्षितिज विस्तारत होतं.
आता मात्र आईसाठी काही कवाडं बंद झाली.
तिच्यापरिस मैत्रिणींच्या सहवासाची गोडी
अधिक वाटू लागली.


वाढत्या वयाच्या उंबरठयावर
आई खरं तर शत्रूच झाली.
तिच्या एकेक बंधनांना,
डोळ्यात तेल घालून जपण्याच्या काळजीला
मनात बंडखोरी दाटून आली.
कारण
आई तेंव्हा अगदीच orthodox वाटली.


नंतर करियरच्या वाटेवर नोकरी करण्याची वेळ आली.
प्रत्येक अडचणीत आई अगदी पाठीराखीण झाली.
Time Management चे धड़े शिकवतांना
आता ती माझी councellor झाली.


लग्न झालं.
संसारातल्या जबाबदाऱ्या, नातीगोती सांभाळतांना
आई फारच great वाटली.
व्यवहाराचे उभे आडवे धागे विणतांना
मनातले हळवे कोपरे जपणारी
ती एक प्रेमळ सावली बनली.


सौंदर्य, सुजाणपणा, सहकार्य
सामंजस्य, सहनशक्ति, समर्पण
या  शब्दांचे अर्थ प्रत्यक्षात जगणारी आई
मला तरी एक dictionary वाटली.


मग आई होण्याची वेळ आली.
तिच्या हातच्या चवीसाठी मनात आस दाटून आली.
पावलोपावली जपणाऱ्या  तिच्या डोळ्यातली काळजी
आता अगदी हवीहवीशी वाटली.


हातात माझ्या माझी छकुली.
माझ्या गर्भात वाढलेली.
जणू माझीच दूसरी सावली
झाली मात्र आईची लाडकी नातुली.


तिचं खाणंपिणं, तिची आजारपणं,
तिचं चालणं, तिचं बोलणं,
वेळी अवेळी सल्ला मागतांना
आई माझी family doctor झाली.


वयाच्या नाजुक वळणावर सोनुली उभी राहिली.
आईच्या मनातली काळजी आता माझ्याही डोळ्यात उतरली.
लेकीवरती मी मैत्रीची शाल पांघरली.
तीही मग विश्वासानं मनातलं सगळ बोलू लागली.


आणि मग एक दिवस
अलगद गळ्यात पडून
चक्क मला  ती
' I LOVE YOU " म्हणाली.


तिच्या शब्दानी सुखावलेली
माझ्यातली मुलगी मात्र एकदम गलबलली.


अगं, तुझ्यापेक्षा कांकणभर सरस
असं आईपण निभावालेल्या स्वतःच्या आईला
तुला मात्र अशी पावती
कधीच कां द्यावीशी नाही वाटली ?