मित्राला आठवतांना...

राजाचं जाणं...
जणू एक अतर्क्य दुःस्वप्न!
वाटतं कोणीतरी जागं करावं 
अन हे अधटित पुसून टाकावं!


केवढं चैतन्यदायी उत्फुल्ल होतं 
सगळच त्याचं जगणं 
आपल्या बहुआयामी व्यक्तित्वानं
वातावरण भारुन टाकणं
 उस्फुर्त मार्मिक बोलण्यानं
एकेकाची विकेट घेणं


सर्वसामान्यांच्या सहवासात राहूनही
स्वतःचं असामा न्यत्व जपणं 
कर्त्तुत्वाच्य्या नव्या भरारया घेत 
उंच उंच जात राहणं
तरीही प्रत्येक क्षणी
सुढ़ुदांना आठवत राहणं


त्याच्या कित्येक गौरव प्रसंगी 
शब्दांच्या राशी उभ्या केल्या 
मात्र त्याच शब्दांनी आता
श्रद्धांजलिची ओंजळ करणं
नाही जमत... खरचं...


( २९ डिसेंबर )